Δεν πάω στην Αντίπαρο για να δω τον Tom Hanks

Ο Τομ Χανκς μού είναι συμπαθής αλλά όταν με ρωτάνε οι φίλοι τι βρίσκω στο νησί και κάνω διακοπές κάθε χρόνο και αν έχω συναντήσει τον Τομ Χανκς τούς απαντάω ότι δεν τον έχω δει γιατί τα μάτια μου είναι στραμμένα σε χίλιες δυο όμορφες εικόνες του νησιού. Το καλοκαίρι συναντώ ένα σωρό ανθρώπους που τους έχω ξαναδεί, που επιμένουν να μυρίζουν, να γεύονται και να οσφραίνοται κάθε χρονιά την ενέργεια του νησιού. Όταν το βλέμμα μου λοιπόν διασταυρώνεται με το βλέμμα αυτών των οικείων άγνωστων νομίζω ότι παράγεται μια κρυφή συνωμοσία χαράς που είμαστε και φέτος στο νησί, που τα μάτια μας πλημμυρίζουν με τις εικόνες του παλκοσένικου του κεντρικού σταυροδρομιού που βρίσκεται το Stones και το Loco και που όλοι περνάνε φορώντας τα ρούχα που έχουν αγοράσει το χειμώνα με σκοπό να τα φορέσουν στο νησί. Και μου αρέσει που ανοίγουν κάθε χρονιά καλαίσθητες μπουτίκ όπως η Antidot που πουλάει ρούχα σχεδιασμένα στην Αντίπαρο. Ομορφαίνουν το νησί και είναι και ένα έστω και εφήμερο αντίδοτο στη μελαγχολία της κρίσης.

Η Αντίπαρος έχει έναν κύριο ασφάλτινο δρόμο από το χωριό προς τον Άγιο Γεώργιο και από το πρωί ως αργά το μεσημέρι νομίζεις ότι όλο το νησί παρελαύνει σε αυτόν. Οι Ιταλοί με τις γουρούνες, οι φοιτήτριες με τα ποδήλατα, τα ζευγάρια με το καινούργιο Golf, οι οικογένειες με τα SUV και οι explorer με τα Land Rover φορτωμένα τα surfing. Το βραδάκι όλοι αυτοί επιστρέφουν με αναμμένα τα μικρά φώτα προσέχοντας τους δρομείς χωρίς να βιάζονται να προλάβουν τραπέζι στο Home. Και αν σταματήσουν στο βενζινάδικο θα δεχτούνε το τσιπουράκι κέρασμα από την καλή ιδιοκτήτρια.
Στην Αντίπαρο δεν θα βρεις τη Σάντα Μαρία ή τον Άγιο Προκόπιο. Η αλήθεια είναι ότι οι οργανωμένες παραλίες πλην Ψαραλυκής είναι λίγες και τελευταία εφεύρεση. Στον μικρό κόλπο της Φανερωμένης η του Άγιου Σώστη θα πρέπει να κουβαλήσεις τη δική σου ομπρέλα ή σκηνή και το
δικό σου ψυγειάκι με τις μπύρες και τα νεκταρίνια. Ευτυχώς τώρα τα κατασκευάζουνε πιο ελαφριά τα ψυγειάκια. Και εννοείται πως δεν θα το σκάσεις το μεσημέρι για να πας στο μπιτσόμπαρο αν και τελευταία διαθέτει και απ’ αυτά. Θα φύγεις αργά το απόγευμα αφού πάρεις τα κλειδιά της παραλίας και ο κατσικόδρομος της επιστροφής θα έχει ροδί χρώμα. Πιθανόν να σου κάνουν ωτοστόπ κορίτσια και αγόρια που μένουν στο camping.
Στην Αντίπαρο θα βρω τις παραδοσιακές ταβέρνες του Γιώργη, την Κληματαριά, τον Σταθερό, την Αύρα στο πίσω λιμανάκι και την Αργώ που έκανε πρόσφατα μια μικρή ανακαίνιση, τον Σινιώρη στο Σιφνέικο με το ηλιοβασίλεμα. Την πιτσαρία του Στράτου. Κάθε χρονιά όμως συναντώ και καινούργιες. Κάποιοι chef δοκιμάζουν την τύχη τους ανμειγνύοντας ντόπια υλικά με gourme καταστάσεις προσθέτοντας και άλλες επιλογές πλην της ωραιότατης γούνας και του κατσικιού στη λαδόκολλα. Ό,τι προτιμάει κανείς. Άλλωστε στα μαγαζιά της mainstreet βλέπεις θαμώνες με το αίσθημα της ευαρέσκειας στο βλέμμα οι οποίοι χαζεύουν την περαντζάδα παρά τρώνε. Και πάντα υπάρχει και το Yam μ’ έναν τεράστιο και ωραία διαμορφωμένο παιδότοπο. Εντάξει όλα αυτά μπορείς να τα βρεις σε όλα τα νησιά. Τι είναι αυτό που μας τραβάει σ’ ένα μικρό νησί και δεν βαριόμαστε; Δεν ξέρω να απαντήσω. Ίσως είναι η yoga που μπορείς να κάνεις στον Κούρο ή στην παραλία του Αγίου Σπυρίδωνα. Ίσως οι βόλτες με το ποδήλατο και το πόσο γρήγορα μπορείς να πας παντού με αυτό. Ίσως το τεραίν του βόρειου κομματιού που είναι ιδανικό για απογευματινό τρέξιμο παρέα με το ηλιοβασίλεμα. Ίσως η σχολή surfing και sup της Νατάσας και του Άκη στην Ψαραλυκή. Ίσως το σινεμά Ωλίαρος. Ίσως οι νόστιμες ντομάτες του κυριούλη με το κτήμα στην ευθεία της Ψαραλυκής. Ίσως το ρακόμελο στις Boukamvilies. Ίσως τα όμορφα coctail bars, ο Τζίτζικας και τα υπόλοιπα μπαράκια. Όλα είναι όμορφα. Ίσως τα σύκα που μου πρόσφερε ο ιδιοκτήτης της πανσιόν Paloma. Ίσως η εγγύτητα με την Πάρο και τη Νάξο και η δυνατότητα για μια επίσκεψη οποιαδήποτε στιγμή. Ίσως οι παρέες που αγναντεύουνε στο λιμάνι τα απέναντι φώτα κατεβάζοντας μπύρες αργά τη νύχτα. Ίσως το σοφιστικέ super market του Μαριάνου που βρίσκεις από τυριά Αντιπάρου μέχρι και κάψουλες nespresso. Ίσως η χαλαρότητα αλλά και η ασφάλεια που νιώθεις. Ίσως οι μουσικές της la Luna και του Mύλου που σκορπίζονται σε όλο το νησί και κάνουν παρέα στους πρωινούς τύπους. Στην Αντίπαρο εργάζονται ο πιο συμπαθητικός γιατρός και ο πιο συμπαθητικός φαρμακοποιός. Υπάρχει σύλλογος πολιτών και κίνηση που οργανώνει ημιμαραθώνιο και ποδηλατικό γύρο. Το σίγουρο είναι ότι αν βάλεις την Αντίπαρο στην καρδιά σου δεν θα βαρεθείς. Κι ας μην συναντήσεις τον Τόμ Χάνκς που φαντάζομαι κι αυτός έβαλε στην καρδιά του το νησί.
Στέλιος Κυριαζής
Μόνιμος επισκέπτης